...
هر آنچه درد می کشم
درون من نهفته است:
- گذاشتم فنا شود هر آنچه خوب و شاد بود
سپردمش به دست باد و خود بخواب می زدم!
زمین و آسمان من
تمام دودمان من
حریم امن خانه ام
حریر هر ترانه ام...
همه به باد رفته است و قلب من شکسته است -
و سالهاست "آدمی"
کسی به من نگفته است!
خبر جدید:
به بلاگفا نقل مکان کردم!
به تازگی یک گروه هنری تشکیل دادیم و در آنجااخبارش را انعکاس می دهیم.
...اصطلاح اکسپرسیونیسم برای توصیف هنری به کار می رود که در آن سنت طبیعت گرایی به سود تحریف ها و اغراق ها در شکل یا رنگ که عواطف یا حالات درونی هنرمند را بیان می کند کنار گذاشته شود.
در معنای وسیع تر اکسپرسیونیسم (expersion) هنری ست متعلق به هر مکان و زمان که واکنش های ذهنی شدید را فراتر از مشاهده جهان بیرون نشان می دهد .
اکسپرسیونیسم نامی ست برای جنبشی که حدود سال 1905 در آلمان برخواست و تا حدود 1930 ادامه یافت . این عنوان نخستین بار توسط "ویلهلم ورینگر" به کار رفت .
در سبک اکسپرسیونیسم مبالغه در برخی نقاط تصویر از روی قصد و به منظور تغییر دادن واقعیت انجام می گیرد . در این سبک هنرمند سعی می کند به تحریک عواطف بپردازد ، خواه مذهبی باشد وخواه از نوعی دیگر ...
همین شدت احساسات در نقاشی های منظره وتک چهره های ال گرکو (el greco) ، و کوکوشکا (kokoshka) دیده می شود . این سبک همیشه زمانی به کار گرفته میشود که منظور طراح یا هنرمند برانگیختن بیشترین هیجان عاطفی در بیننده باشد.
ادامه دارد...
می دونم تاخیرم طولانی بود
ولی سر کار بودن وقتی برای وبلاگ نمی گذاشت!
مسیر عشق پر آشوب و فتنه است ای دل
بیفتد آنکه در این راه پر شتاب رود . . . . " حافظ "
این منم؛ همجوار تنهایی
در میانِ غمی اَهورایی
سینه ام می تپد برای تو یار
تو که در آسمان رویایی!
عاشقم؛ عاشقِ نفسهایت
عاشقِ لحظه لحظه رویایت
می سُرایم برایت از حالم
دورم از آن نگاه زیبایت!
من پریشانم و دَوایَم نیست
بیش از این عشق من؛ سِزایم نیست!
نه دگر راه پیش دارم من نه دگر راه پس ، رَوایم نیست!
تو کجایی؟ هزار فرسخ دور
منم اینجا شکسته ای مغرور
گرچه آزادم و به زندانم
می سُرایم که شاهزاده نور...
- ؛ من از آن شب که با تو پیوستم
نیمه خویش را دَرَت جُستم
با نسیم تَنَت یکی گشتم
آهنین شد اراده سُستم
بی تو من طاقت فَراقم بود؟
این همه شور و اشتیاقم بود؟
دوریت آبدیده ام کرده!
بی تو کِی صبر بر رَواقم بود؟!
آه ای نازنینِ همسفرم ؛
آنچنان در غم تو دَربِدَرم
که ندارم عِنانِ اَعضایم!
سخت می گریم از تمام تَنم!!
من امیدم به بردباری توست
هدف من؛ امیدواری توست
باتو من زنده ام نفس دارم
این نفس در قبالِ شادیِ توست...
۱۳۸۴/۲/۲
مدتهاست آپ نشدم ):
دلم براتون تنگ شده...
ممنون از همه کسایی که من رو حمایت کردن و می کنن!
حتی عموی عزیزم از کانادا!!!
سال نو خجسته باد
سلام
خوشحالم که سایت پرشین بلاگ دوباره زنده شد!
فقط نمی دونم چند وقته؟؟؟؟؟؟؟؟؟
و من کاملا اتفاقی با دعوت سید مهدی موسوی رفتم که شعرش رو بخونم ؛ که فهمیدم!!!!!!!!
به هر حال
خوشحالم از دیدار مجددتون و ببخشید برای دیرکرد اجباری!
سلام دوستان خوبم
ببخشید که این مدت نبودم
مشکل سخت افزاری داشتیم!!
به هر حال خوشحالم که دوباره با شما هستم...
.............................................................................................................
- در شبی تاریک
در هوایی خسته و بسته
سینه ام سنگ است
هر چه جان دارم به قلبم می کند یاری
تا نوشتن را بیاموزم
با نوشتن می شود "خوش بود"!می توان تنها و با هم بود...
خسته ام از خود
از خودم دورم...
...من کجا هستم ؟
- در شبی تاریک
آسمان هم رانده ام اینبار
کو کسی که شانه اش امن است ؟
اشکهایم پیش او مانده !
باید او را یافت ؛
- آنجا نیست ؟
- توی قلب داستانها نیست ؟
- گم شد او هم پس ؟!
- از تبارم رفت ؟...
من دگر تنهای تنهایم
کاش می شد با ستاره رفت ؛
از خیال عشقهای شور
از غبار سالهای دور
از کنار چشمهای کور ..
۱۳۷۹/۵/۲۶
من اویم و او من است در شعر ترم
هر روز از این ترانه دیوانه ترم
من حسرت سالهای تنهایی او
او زمزمهء تمام شبهای ترم...
۸۳/۳/۲
تقدیم به دختران بد!!!
به یک دلیل ؛
که تقدیر و سرنوشت این بود
جدا شدیم از هم
جدا شدیم که هر کس به راه خود برود!
چرا که هیچ میان من و تو فرق نبود؛
دو دختر از این خاک
از این دیار کهن با تمدنی دیرین!!
به یک صدا به جهان پا گذاشتیم اما...
درست لحظه ی بعد از تولدت - شاید -
جدا شدیم از هم!
به یک دلیل ؛
که تقدیر و سرنوشت این بود
تو در نهایت پاکی به جنگ می رفتی ؛
به جنگ تاریکی
به جنگ نا مردان!
تو هم بزرگ شدی
مثل من و با این فرق
که من شبیه گلی در بهار روئیدم ؛
- به مهر مادری از جنس ناب ابریشم
- کنار یک پدر از آسمان رویاها
- میان خانه ای از عشق گرم و تابنده
خودت که می دانی؟!
نه تو نمی دانی!!
تو آسمان شبت بی ستاره و گم بود
نه دستی از رویا برسرت نوازش کرد
نه روزگار برایت محبتی پی ریخت...
کنون که قعر سیاهی نشسته ای در غم
به تو می اندیشم ؛
چه ناروا سخنانی که از تو می گویند!!!
تویی که من بودی...
به یک دلیل ؛
که تقدیر و سرنوشت این بود
تو را رها کردند
میان این مرداب
که دست و پا بزنی!
ومن فقط باید
- چونان که می گویند!!!-
همیشه شکر بگویم که نیستم چون تو
و فکر هم نکنم
به این که جای من وتو اگر عوض می شد....
۸۶/۲/۶
ساعت ۴ بامداد
.
تمام روزهای کودکی من بودی
تمام شعرهای من به وصف کردن تو!
ولی به چشم همه کودکانه می آمد...
.
از عشق می گفتم
از عشق خوب و نجیبی که در نگاهت بود
نه آنچه دخترکان در خیال می دیدند!
.
تمام روزهای کودکی من بودی
از اولین شعرم :
... صدای پای تو*...
.
همیشه مهر نگاهت به سان یک خورشید
به روی زخم های سرد تنم می تابید
و آرزوی من :
- که آسمانی باشم برای پروازت
- که افتخار کنی دختری چو من داری
- مباد بشکنم این قلب ارغوانی را!
* * *
کنون که سالها گذشته است
من هستم!
تمام آنچه تو اندوختی درونم
هست!
- نمی گذارم پرواز را بهانه کنند
و بالهای تو را تا همیشه بردارند!
حصار می گردم
برای تیرهای درد تا تو را نزنند!
حریم می گردم
برای بادهای سرد تا تو را ندرند!
.
برای پر زدنت آسمان ز نو سازم
که پر گشایی و آزاد بال و پر بزنی
که باز مثل گذشته به تو نگاه کنم
و افتخار کنم!
۸۶/۲/۴
يک ظهر سه شنبه!
* نام شعری که در 10 سالگی گفتم.
;){kind=link}
;){kind=link}