تقدیم به همسرم

من به دلیل تحصیل در شهر شیراز به مدت چهارسال دور از همسرم بودم و این شعرها متعلق به آن روزهاست! (بهمن۱۳۸۱- بهمن ۱۳۸۵)

 

 

 

به حزن آنچه فراغ است بین دیدن ما

 

             تمام ثانیه ها را به آه می سوزم...

 

 

 

***                               

 

در پس پنجره هایی که مدام

 

رنگ دیدار تو را می طلبند

 

در شبی خلوت و روحانی و سرد

 

منم و حسرت یک داغ حزین!       

 

               حسرت دیدن و بو سیدن تو

 

                                 حسرت لذت بوییدن تو

 

منم و گریهء بی حوصله ام

 

          منم و قافیهء گمشده ام  

 

              منم و شعر فرامش شده ام 

 

این منم خسته از این شهر فریب

 

         این منم جز تو به هر کیش غریب

 

                          باز باید کنم این پنجره را

 

                                      شاید اینبار تویی می آیی

 

                شاید اینبار تو باشی آن دور 

 

                                    با غباری از نور.....

 

 ***

در میان چشمهای روشنت

 

 

در گریز از کوچه های سرد شب

 

               

            با خیال روزهای خوب و شاد

 

                                               من به دنیا آمدم!

 

 

 

مرده بودم پیش از اینها بی گمان

 

               

                      من سراب عشق را می دیده ام

                               

                                               قبل ازاینها پیش ازاین نوروزها!

  رهگذر بودم میان زندگی

 

           می گذشتم از میان خستگی

                                

                                     می نشستم بر لب درماندگی...

                    

مرده بودم مرده بودم بی گمان

                                          

                                  با تو اما من به دنیا آمدم!!!

 

                                 

/ 11 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
رامين......

با سلام...دوست عزيز...سر شاخه های هر درختی در درون در ذات در طبيعتشان ..نوعی کشش نسبت به طلوع خورشيد دارند..و بنوعی غريزه وار ميدانند که بايد از اول طلوع خورشيد از اين بی ريای بيکرانه ..انرژی بگيرند.. و نوشتی ...به کجا ميتوان گريخت از نامردمی تا مردمان... بقول سارتر...ما اختيار استعداد حق انتخاب داريم..بسته به نيت اراده آگاهی و در واقع آن بر آورد نياز درونی ماست که چه که و چی را گزينش کنيم..دست روی دست گذاشتن و مرتب استمداد طلبيدن دردی را دوا نميکند..ما که از هر سر شاخه ای کم و کمتر نيستيم..بايد بدنبال آن خورشيدی باشيم..که وجودمان را از انرژی سرشار..کند..حتا خاکی که هجرت مارا از بن بست رهائی بخشد..به نظر من با انتخاب درست و در واقع اصولی هر که نه بيشتر مشکلات ما حل می شود...انتخاب با شماست..و همزمان با اراده..و با آگاهی بيشتر....

کامران

بسيار زيبا بود . خسته نباشيد . از نگاه و نظر شما هم متشکرم .. موفق و زيبا باشی ..

۳۰نا بهمنش

با سلام ... و آرزوی همراهی همواره تان ، با همراهتان ... و آميد به پايان هميشگی فاصله ها برايتان ... ممنون از عنايتتان ... قالب نیمایی شعرهایتان ، لذت بخش است ... خوب از پس وزن و مفهوم برآمده اید ... موفق باشید ...

علی مقدم کوهی

سلام من هم از اشنايی با شما و وبلاگ پر از احساستون خوشحالم. ممنون از نظر لطفتون . شعرهای زيبايی نوشتين و کاملآ مشخصه که فقط و فقط حسی نوشتين و هر چه از دل برايد لاجرم بر دل نشيند. شاد باشين.

ماندانا

سلام .... خانم گل .... حرف آقای مقدم کوهی رو تائید می کنم .... و خواستم خبر بدم که به روزم .....

سارا

سلام سرور جان ممنون از نظرايی که ميزاری من نمی دونستم ازدواج کردی پس اول تبريک می گم بهت قطعا همسر فداکاری داری که اينجوری تو وبلاگ براش می نويسی دوم بهت تبريک ميگم به خاطر قلم زيبايی که داری

سارا

در مورد اين که بچه ها با يه بوسه همه چيز از يادشون می ره اره همينجوريه چون انقد معصوم هستن و هنوز قاطی ادم بزرگا نشدن و فکر می کنند اون بوسه با تمام وجود بهش پيشکش شده ولی نمی دونن که ادم بزرگا خيلی نامردتر از اين حرفان

مجتبی

سلام پیشنهاد شما خیلی عالی بود ممنون منتظر انتقادات و پیشنهادات شما هستم بازم ممنون سر زدین

مونا

سلام معنی اسم من مرسی که به من سر ميزنی و بايد بگم که شعرات خيلی صميمی هستن و مونا خيلی دوسشون داره خودتو هم خيلی زياد دوست داره

يزدان تورانی

سلام دوست عزيز......... با يک غزل به روزم سری بزنيد در ضمن من لينک کردم و منتظر لينک شما ميمانم يا علی گفتيم و............